O powstaniu zabudowy folwarcznej za czasów Zomoyskiego niewiele wiadomo, bowiem nie zachowały się żadne przekazy piśmienne. Można jednak prześledzić rozwój zabudowy Kuźnic w tym czasie na podstawie licznych zdjęć robionych z Nosala, a także ubogich materiałów planistycznych. I tak na fotografii Stanisława Bizańskiego z ok. r. 1890 brak jeszcze spichlerza, natomiast stoją jeszcze ruiny piec hutniczy. Na fotografii z ok. 1900 roku spichlerz stoi już obok wspomnianych resztek pieca. Zachowała się również fotografia z roku 1897 obu obiektów, co pozwala datować powstanie spichlerza na ok. 1895 rok. W tym czasie był to jeszcze niewielki budynek piętrowy z dachem przyczółkowo-naczółkowym, obcy ludowej tradycji, ale o niezwykle pięknych proporcjach.

 

Rozbudowa budynku musiała nastąpić już po I wojnie światowej, co również potwierdzają zachowane fotografie archiwalne. Przebudowa ta zmieniła w sposób zasadniczy proporcje i bryłę obiektu, a dach od strony wschodniej został pozbawiony charakterystycznego naczółka. Budynek przetrwał szczęśliwie do czasów obecnych bez specjalnych zmian. Po II wojnie światowej prowadzono jedynie doraźne modernizacje i remonty, które obniżały nieco wartość zabytkową obiektu. W roku 2004 wymieniono gontowe pokrycie dachowe.

 

 

                     

 

   Projekt dofinansowano ze środków:

 

         Urząd Miasta Zakopane       Fundacja Zakłady Kurnickie