Pomysł wybudowania pustelni z kaplicą powstał podczas pierwszego pobytu Brata Alberta (Adama Chmielowskiego) w Zakopanem, gdy przyjechał odwiedzić przebywającego tu na leczeniu swego monachijskiego i warszawskiego przyjaciela, Stanisława Witkiewicza. Plany te stały się realne, gdy Władysław hr. Zamoyski ofiarował grunt pod budowę klasztoru na Kalatówkach. Albertyni przyjechali do Zakopanego 29 I 1898 r., a budowę – wg proj. Stanisława Witkiewicza – rozpoczęli na wiosnę.

Najpierw wybudowano klasztor w formie baraku, a następnie kaplicę. Poświęcenia dokonał 25 VIII (por. L. Długołęcka, M. Pinkwart) lub 14 XII (M. Kaczmarzyk) ks. Kazimierz Kaszelewski. W 1899 r., w ogrodzie przed kaplicą wzniesiono kapliczkę w formie groty, a w 1901 domek Brata Alberta, w którym zamieszkał po objęciu pustelni przez siostry (bracia w 1902 r. przenieśli się do klasztoru na pobliskiej Śpiącej Górce). W maju 1968 r. został zniszczony dach chatki podczas pamiętnego wiatru halnego. W 1911 r. zbudowano oddzielny domek dla sióstr chorych na płuca. Kolejna rozbudowa miała miejsce po r. 1934.

Zespół stanowi pierwsze zastosowanie stylu zakopiańskiego w architekturze sakralnej.

 

 

 

                     

 

   Projekt dofinansowano ze środków:

 

         Urząd Miasta Zakopane       Fundacja Zakłady Kurnickie